bugun dedemin, askerliğini yaptığı sırada kardeşine gönderdiği fotoğrafın arkasındaki yazıyı gördüm. ”ben uzaktayım, hayalim yakın” yazıyordu. Dedemin böyle afilli cümleler kurduğunu bilmezdim. Keşke tanıdığımızı sandığınız -ama aslında tanımadığınız- insanların iç dünyasına girmenin bir yolu olsa. Birkaç kişi var öyle, çok istiyorum. Bir de ben birilerinden mektup almak istiyorum; böyle kendi elleriyle yazdığı, dokunduğu bir kağıt. Maillerden çok sıkıldım. ruhsuz şeyler onlar.