küçükken, canım çok sıkkın olduğunda annemlerin(böyle denirdi) yatak odasına gidip, yatağın arkasına boylu boyunca yatardım ben. Yatağın altından kapıyı izlerdim, ta ki birisi gelip beni oradan kaldırana kadar. Şimdi öyle kötü huylarım yok lan tabi, ama bu gibi durumlarda birisi gelip beni düştüğüm yerden kaldırsa iyi olurdu. Büyümenin kötü tarafı da bu işte; düşünce kendin kalkacaksın, sıkıysa kalkma.